Λαθρομετανάστες: όπως φαίνεται είμαστε ακόμη στην αρχή της εξέλιξης του φαινομένου!
Ήξερα για το ιστορικό κέντρο της Αθήνας & πέριξ αυτού ότι θα πρέπει να είσαι τυχερός αν στον δρόμο συναντήσεις Έλληνα, ειδικά μετά από κάποια (βραδυνή) ώρα.
Σαν φοιτητής έμενα στα Κάτω Πατήσια όπου περιξ της φοιτητικής εστίας ήταν μιά ήσυχη γειτονιά όπου με σχετική ασφάλεια μπορούσες να κυκλοφορήσεις και νύχτα, συναντώντας ενοίοτε είτε στούς δρόμους είτε στα διάφορα γύρω στέκια φίλους ή γνωστές φυσιογνωμίες.
Δεν μιλάω βεβαίως για πριν από έναν αιώνα αλλά για την περίοδο 1980-1985.
Πριν λίγες μέρες διαπίστωσα ότι τα χρόνια που μεσολάβησαν δεν έχουν αλλάξει το παραμικρό σχεδόν στα κτήρια & τους δρόμους αυτής της γειτονιάς.
Περπατώντας όμως στους ίδιους δρόμους όπως και τότε ένοιωθα πως βρίσκομαι σε κάποια άλλη χώρα, απροσδιόριστης εθνικότητας, μιας το κλίμα και οι άνθρωποι καμμία σχέση δεν είχαν με αυτό που μου είχε μείνει σαν ανάμνηση.
Κάποια παρέα που μου φάνηκαν Έλληνες και τους ρώτησα για έναν δρόμο, αποδείχθηκαν ρώσοι ή ουκρανοί ή κάτι παρόμοιο τελοσπάντων, με αποτέλεσμα να το πάρω απόφαση: δεν πρόκειται να συναντήσω Έλληνα στον δρόμο αυτή την ώρα!!
Και επειδή είχα όρεξη για βόλτα στα παλιά μου στέκια, σε μέρη όπου νοίκιαζαν άλλωτε συμφοιτητές μου, σε μέρη που έμεναν παλιοί φίλοι ή φιλενάδες ή που είχαμε κάποτε για στέκια, γύρισα με την μηχανή όπως παλιά το Παγκράτι, την Πλατεία Αμερικής , την Κολιάτσου, την Βικτωρίας, Βάθης κλπ. Η διαπίστωση ήταν από το κακό στο χειρότερο!! Μια θάλασσα ανθρώπων κάθε χρώματος και φυλής, να περιφέρονται χωρίς σκοπό και νόημα ή να κάθονται σε κάθε γωνιά, παγκάκι ή δρομάκι της πλατείας, σαν κάτι να περιμένουν ή να προετοιμάζουν.
Που βρέθηκαν αλήθεια εδω πέρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Τι γυρεύουν ή τι περιμένουν;
Την άλλη ημέρα που έφυγα από την Αθήνα οι εικόνες αυτές γύριζαν διαρκώς στο μυαλό μου, δίνοντάς μου την εντύπωση μιας πόλης που έχει καταλληφθεί από ορδές πεινασμένων! Πάει η Αθήνα που ξέραμε.
Και αν θελεις να βρεις κάποιο φίλο Έλληνα, θα πρέπει να τον αναζητήσεις στα προάστια βόρεια ή νότια αλλά όχι στην Αθήνα.
Γυρίζοντας στην Πάτρα όπου μένω τα τελευταία 18 χρόνια, πεφτω πάνω σε ένα μπουλούκι Αφγανούς που προσπαθούσαν να μπούν σε μια νταλίκα στα φανάρια της Κανελλοπούλου στο δρόμο για το λιμάνι.
Στα 10 μέτρα μπροστά μου, άνοιξαν την νταλίκα που μετέφερε κιβώτια με κρουασάν και μπήκαν μέσα καμμιά δεκαριά απ' αυτούς. Μόλις έστριψε στο φανάρι τους πήρε χαμπάρι ο οδηγός (κάποιοι διερχόμενοι τον ειδοποίησαν) σταματάει και ανοίγει την πίσω πόρτα να δει τι συμβαίνει. Όρμηξαν τότε έξω οι Αφγανοί παρασύροντας και τα κιβώτια στον δρόμο, όπου μαζί με τους υπόλοιπους που ήταν απ' έξω, άρπαξαν ο καθ' ένας από ένα ή δύο κιβώτια και χάθηκαν (προσωρινά) στους γύρω δρόμους. Σε λίγο βέβαια θα ξανάβγαιναν για το επόμενο γιουρούσι. Ο οδηγός τράβαγε τα μαλλιά του μη ξέροντας τι να κάνει και εκεί τον άφησα, χωρίς να θέλω να παρακολουθήσω την συνέχεια στο δράμα. Γιατί πρόκειται πράγματι για ένα δράμα. Απ' όποια πλευρά κι αν το δει κανείς. Και είναι ένα μόνο περιστατικό από τα πάρα πολλά ίδια που συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους για και πέριξ του λιμανιού.
Εδώ στην Πάτρα έχουμε μάθει να το ζούμε και να συμβιώνουμε τα τελευταία 15 χρόνια μ' αυτό.
Στην αρχή ήταν οι Αλβανοί που είχαν ρημάξει τα σπίτια, τα εξοχικά, τους γέρους και τις γριούλες. Λέγανε τότε για τους φυλακισμένους του Χότζα που το έσκασαν και ήλθαν όλοι εδώ διαπράτοντας κάθε είδους έγκλημα. Χωρίς βεβαίως το πρόβλημα αυτό να έχει εξαλειφθεί, πολλοί Αλβανοί όμως αφομοιώθηκαν με τον ντόπιο πληθυσμό, βρήκαν δουλειές, φτιάξαν οικογένειες, ηρέμισαν και συνήθισαν στον δικό μας τρόπο ζωής. Τα σχολεία μας γέμισαν Αλβανάκια και οι πρώην εργάτες έγιναν εργολάβοι και επιχειρηματίες. Αυτή είναι η καλή πλευρά του νομίσματος.
Μετά ήλθαν οι Κούρδοι. Ποιός Πατρινός δεν θυμάται παραμονές Ολυμπιακών Αγώνων τα βαγόνια γεμάτα με ταλαίπωρους Κούρδους, ρακένδυτους να παρακολουθούν από την προνομιακά υπερυψωμένη θέση που ήσαν αραγμένα τα παλιά βαγόνια του ΟΣΕ απέναντι από το Λιμάνι τα καράβια που έρχονταν και έφευγαν στο πέλαγος .
Ο κάθε επιβάτης που ερχόταν τότε στον σταθμό Υποδοχής του Λιμένα από την Ιταλία φαντάζομαι τι πρώτη εικόνα θα έβλεπε από την πόλη.
Οι Κούρδοι τότε ήταν 300 - 500. Θυμάμαι που τους φόρτωσαν σε λεωφορεία και τους πήγαν σε κάποιες κατασκηνώσεις στο Λουτράκι, όπου όμως δεν έκατσαν πάνω από 10 ημέρες. Σε δύο βδομάδες ήταν πάλι εδώ. Ακόμη θυμάμαι την περιοχή πέριξ του Αγίου Διονυσίου γεμάτη από Κούρδους, Κούρδικη ζωή και δραστηριότητα.
Και πάνω που καθάρισαν οι Αμερικάνοι με τον Σαντάμ, τελείωσε ο πόλεμος στο Ιράκ(??) και ευτυχώς έφυγαν οι Κούρδοι, άλλοι για την πατρίδα τους και άλλοι για αλλού, μας προέκυψε ο νέος πόλεμος στο Αφγανιστάν που καλά κρατεί και που πρόσφατα τον ονόμασαν "πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας"(?). Ένας πόλεμος που όπως λένε οι ειδικοί θα διαρκέσει χρόνια!!
Οι νέοι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν πήραν εδώ και τρία χρόνια την θέση των Κούρδων στον μικρό καταυλισμό της οδού Ευρώτα με τις παράγκες και τα παραπήγματα.
Ομως εδω πρόκειται όχι για προσωρινούς πρόσφυγες, μιας και μιλάμε για έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να τελειώσει. Εδω μιλάμε για μαζική μετανάστευση.
Οι 500 πρόσφυγες του παρελθόντος, χρόνο με το χρόνο δεκαπλασιάσθηκαν και σήμερα μπορούμε να μιλάμε για 5.000 Αφγανούς πρόσφυγες χωρίς πρόγραμμα, χωρίς μέριμνα και προοπτική να γυρίσουν στην Πατρίδα τους κάποτε, χωρίς μοίρα και με μοναδικό σκοπό να μπουν στα καράβια γιά την Ιταλία.
Το πρόβλημα φαίνεται να έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Τόσο η διάρκεια του προβλήματος, όσο και η έντασή του λόγω του απίστευτα μεγάλου αριθμού λαθρομεταναστών προβλέπεται να δημιουργήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στον κατα τα άλλα ανεκτικό κόσμο της Πάτρας.
Το ότι η κατάσταση μέχρι τώρα δεν έχει ακόμη εκτραπεί, οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ανεκτικότητα της Ελληνικής κοινωνίας, η οποία έχει σχετικά νωπές τις μνήμες της δικιάς της προσφυγιάς και μετανάστευσης. Όμως πιστεύω ότι αφ' ενός τα όρια εκτροπής είναι πλέον πολύ κοντά, αφ' ετέρου το ρεύμα της παράνομης μετανάστευσης θα αυξηθεί πολύ περισσότερο, αφού οι παράγοντες που το δημιουργούν μάλλον αυξάνονται (δες παγκόσμια οικονομική κρίση, δες 20.000 επιπλέον αμερικανοί στρατιώτες στο Αφγανισταν κλπ).
Φίλος που συνάντησα πρόσφατα σε μια Ημερίδα και που ζει και εργάζεται στην Μυτιλήνη μου παράθεσε την δική του εμπειρία από το Πρόβλημα.
.... Μένω σε ένα χωριό περίπου 20 χιλιόμετρα από την Μυτιλήνη. Κάθε πρωϊ με το αυτοκίνητό μου πηγαίνω στη πόλη όπου εργάζομαι. Στην διαδρομή περνώ από κάποιες περιοχές και παραλίες που είναι ακριβώς απέναντι από το Αιβαλί της Τουρκίας.
Τον τελεταίο χρόνο παρατηρώ σχεδόν κάθε πρωϊ ανθρώπους που έχοντας κάποιο γυλιό ή σακίδιο στον ώμο, κατευθύνονται σε ομάδες περπατώντας προς την πόλη.
"Εμεις εκει έχουμε συνηθίσει στο θέαμα και λέμε ότι είναι οι βραδυνές αφίξεις από Τουρκία!!".
Ολοι αυτοί πηγαίνουν στην Μυτιλήνη, όπου παίρνοντας το καράβι της Γραμμής την άλλη μέρα θα είναι στον Πειραιά και από εκεί όπου θέλουν στην Ελλάδα.
Υπολογίζεται ότι σε κάθε καράβι που έρχεται στον Πειραιά από αυτά τα ακριτικά τα νησιά οι μισοί επιβάτες του είναι λαθρομετανάστες. Και ο ΟΣΕ επίσης στις δημοφιλείς του γραμμές προς Πάτρα έχει κατά 80% επιβατικό κοινό της ίδιας προέλευσης.
Με απλούς υπολογισμούς αλλά από αδιάψευστα στοιχεία, περνούν στην Ελλάδα καθημερινά από την Τουρκία περίπου 100 παράνομοι μετανάστες. Τουτέστιν τουλάχιστον 35.000 τον χρόνο.
Και το ερώτημα παραμένει: Τι μέλλει γεννέσθαι? Που οδηγεί αυτή η κατάσταση?
Παραθέτω πιό κάτω άρθρο από την Εφημερίδα "ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ" που αναφέρεται στο ίδιο πρόβλημα που έχει η Ηγουμενίτσα.
Οι λαθρομετανάστες «μάστιγα» για Θεσπρωτία και Άρτα!
Γράφει ο/η ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ
11.02.09
Αφγανοί και Ιρακινοί «κατέλαβαν» τα περίχωρα…
Αυξήθηκαν οι μικροκλοπές, ανησυχούν οι κάτοικοι…
Ανεξέλεγκτες διαστάσεις έχει λάβει πλέον το πρόβλημα με τους λαθρομετανάστες στην περιοχή μας και το αίσθημα έντονης ανασφάλειας των πολιτών όλο και μεγαλώνει.
Δεν είναι μόνο οι Αλβανοί που έρχονται κατά εκατοντάδες, αλλά έντονο πρόβλημα υπάρχει πλέον, κυρίως στην Θεσπρωτία, και με τους Ιρακινούς και Αφγανούς λαθρομετανάστες.
Ειδικότερα μεγάλοι αριθμοί λαθρομεταναστών έχουν συγκεντρωθεί στα περίχωρα της πόλης της Ηγουμενίτσας -και συγκεκριμένα στο Λαδοχώρι και στο Γκραικοχώρι -δημιουργώντας, όπως οι ίδιοι οι κάτοικοι καταγγέλλουν, ποικίλης φύσης προβλήματα στην ομαλή καθημερινότητά τους και στις δραστηριότητές τους.
Δημιούργησαν αυτοσχέδιες παράγκες και έστησαν πρόχειρα νοικοκυριά, για να προστατευτούν από τα καιρικά φαινόμενα. Βέβαια κανένας από το πλήθος αυτών των λαθρομεταναστών δεν ζητά πολιτικό άσυλο, αφού φτάνουν στην Ηγουμενίτσα, διωγμένοι από την Πάτρα, για να φύγουν με πλοία λαθραία προς την Ιταλία.
Με το να τους… μαζέψει η Αστυνομία και να τους επανοπροωθήσει σε καταυλισμούς στην Αθήνα, απλώς διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος.
Αφού πάλι θα επιστρέψουν στην Πάτρα, από εκεί θα τους διώξει η Αστυνομία, και θα καταλήξουν ξανά στην Ηγουμενίτσα!Ωστόσο έχουν καταντήσει «μάστιγα» για την περιοχή, αφού, προκειμένου να επιβιώσουν, επιδίδονται σε σωρεία μικροκλοπών. Οι κάτοικοι της Ηγουμενίτσας ανησυχούν και καλούν τους αρμόδιους να κάνουν, επιτέλους, κάτι.Εκτός από τους Ιρακινούς και Αφγανούς λαθρομετανάστες της Ηγουμενίτσας που επιθυμούν να… διασχίσουν την θάλασσα και να βρεθούν στην γειτονική Ιταλία, υπάρχουν και ομοεθνείς τους που εργάζονται, παράνομα βέβαια, σε αγροτικές δουλειές στην Άρτα, όπως ξεκρόπιασμα σταύλων, καθάρισμα χωραφιών από βάτα και αυτοφυή βλάστηση κ.λπ.
Μάλιστα οι Αφγανοί λαθρομετανάστες της Άρτας, όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι, συμπλέκονται συχνά μεταξύ τους. Πρόσφατο γεγονός ο άγριος ξυλοδαρμός Αφγανού λαθρομετανάστη από συμπατριώτες του. «Έφαγε» τόσο ξύλο που το Νοσοκομείο της Άρτας, λόγω της κρισιμότητας της κατάστασής του, δεν τον κράτησε, αλλά τον έστειλε στα Γιάννινα.
Συνεπλάκησαν στην περιοχή Σκοπευτηρίου της Άρτας δύο ομάδες Αφγανών λαθρομεταναστών και την… πλήρωσε ένας από τους συμπλεκόμενους.Κατά την διάρκεια της συμπλοκής, είχαν προηγηθεί αψιμαχίες, το θύμα δέχθηκε επίθεση και χτυπήθηκε με δύο μαχαίρια και ένα τσεκούρι!
Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι Αφγανοί ήρθαν στα χέρια για οικονομικές διαφορές. Και αν μάθετε το ύψος των οικονομικών διαφορών θα εκπλαγείτε. Άνοιξαν πόλεμο μεταξύ τους για 20 ευρώ! Δυστυχώς αυτή είναι η μοίρα των ρακένδυτων μεταναστών… Να σφάζονται για 20 ευρώ! Οι μετανάστες, είτε Αλβανοί είναι είτε Αφγανοί είτε Πακιστανοί είτε Ρουμάνοι, κρύβουν μέσα τους μεγάλα δράματα που τους σημαδεύουν σ’ όλη την ζωή τους.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της 19χρονης Νίκολι, φοιτήτριας στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής στο ΤΕΙ Ηπείρου. (Δημοσιεύουμε το όνομά της και την ιδιότητά της, γιατί η ίδια τα έδωσε στη δημοσιότητα).Όπως αποκάλυψε στο «Χαμόγελο του Παιδιού», σε μικρή ηλικία συνόδευε τη γιαγιά της στα φανάρια και ζητιάνευαν. Η μοίρα όμως της επεφύλαξε η γιαγιά της την… προστάτευε να κλειστεί στην φυλακή. Αυτή και η αδελφή της έπεσαν στα «χέρια» ενός θείου της, που τις έβαζε να δουλεύουν όλη την ημέρα αλλά δεν… χόρταινε με τα λεφτά που του έφερναν. Και τις έδερνε ανελέητα!Μετά από κάποιες περιπέτειες οι δύο αδελφές κατέληξαν στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Από κει και πέρα εξελίχθηκαν όλα ομαλά και βρέθηκε φοιτήτρια στην Άρτα.Όμως, όπως η ίδια δήλωσε, δεν πρόκειται να ξεχάσει την βία. Και πρόσθεσε: «Τα παιδιά-θύματα εκμετάλλευσης χρειάζονται φροντίδα και αγάπη. Ακόμα και οι ξένοι συνήθως σκέφτονται ότι θα ήταν κακό να τους δώσουν χρήματα. Και ίσως θα ήταν. Αν όμως δεν τους δώσουν, θα φάνε ξύλο. Άρα διπλό κακό».
πηγη: ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ
.
